9726 GN, Groningen
050 313 7464

Bestrijding Wolluis

W
at is wolluis

De wolluis is een luissoort die op vele planten voor komt. Deze luis heeft zijn naam te danken aan de wolachtige/ wasachtige afscheiding die de wolluis achterlaat op planten. Ook op het lichaam van de wolluis is deze was terug te vinden waardoor ze het lijkt alsof ze met wol bedekt zijn. De wolluis is onderdeel van de insectenfamilie Pseudococcidae. De wolluizen zijn schildluizen die in tegenstelling tot andere soorten schildluizen geen gepantserde rug hebben. Er zijn erg veel verschillende soorten wolluizen die voorkomen over de hele wereld en op diverse plantsoorten worden aangetroffen. De wolluis houdt het meest van een warme omgeving en zijn dan ook vaak terug te vinden in kassen. De meest voorkomende soort in kassen en huizen is de citruswolluis.

wolluis op blad
L
evenscyclus wolluis

Wolluizen zijn seksueel dimorf, dit wil zeggen dat beide geslachten verschillen in hun ontwikkeling. Vrouwtjes blijven in het nimfenstadium en vertonen een verminderde morfologie (veranderen nauwelijks tijdens hun ontwikkeling) en hebben geen vleugels. Mannetjes daarentegen veranderen wel volledig tijdens hun leven. Ze veranderen van vleugelloze, eivormige nimfen naar wespachtige vliegende volwassenen. Een wolluis wordt zo’n 3-6 mm lang.

De mannetjes zijn kleiner dan de vrouwtjes en worden nauwelijks waargenomen. Sommige soorten wolluis leggen hun eieren in dezelfde wolachtige laag die ze ook gebruiken als bescherming. Er zijn echter ook soorten, zoals de  waarbij de larven direct vanuit het vrouwtje worden geboren. Het leggen van eieren vindt vooral plaats in het warme seizoen. Het aantal eieren dat een vrouwtje legt verschilt per soort maar komt neer op 100 tot 200 stuks over een periode van 10 tot 20 dagen. In een warme omgeving zoals een kas kunnen wel acht generaties per jaar voorkomen.

De nimfen die worden geboren zijn geel, oranje of roze en hebben nog geen wollig uiterlijk. Dit zal echter vrij snel veranderen zodra ze beginnen met eten. Dan zullen ze namelijk ook beginnen met het afscheiden van de wasachtige substantie die ze gebruiken als bescherming tijdens het eten. De jonge nimfen kunnen goed bewegen maar zullen al snel het voorbeeld van de oudere nimfen en volwassen exemplaren overnemen door zo min mogelijk te bewegen. Wolluizen komen vaak in geconcentreerde haarden voor aangezien ze zich niet graag verplaatsen.

S
chadebeeld van de wolluis

De wolluisvrouwtjes voeden zich met plantensap. Ze hechten zich vast aan de plant en brengen een poedervormige waslaag (vandaar de naam wolluis) aan die wordt gebruikt voor bescherming terwijl ze de plantensappen opzuigen. De mannetjes aan de andere kant zijn een minder groot probleem omdat ze zich helemaal niet voeden als volwassenen en alleen leven om de vrouwtjes te bevruchten. De planten die worden aangetast door de wolluis verliezen hun groeikracht en krijgen gele bladeren. Ze kunnen vervormd raken en in sommige gevallen treedt er bladverlies op.

Wolluizen scheiden ook honingdauw uit, een nectar-achtige vloeistof die wordt achtergelaten door onder andere bladluizen, wolluizen, dopluizen en witte vliegen. Deze plakkerige substantie vormt een goede bodem voor de groei van schimmels (roetdauwschimmel). De schimmels bedekken de bladeren, waardoor de mogelijkheid tot fotosynthese afneemt. In andere woorden; indien de plant dusdanig bedekt is met honingdauw en roetdauwschimmel krijgt de plant niet genoeg licht om te groeien.

Daarnaast fungeert de wolluis ook als overdrager van verschillende plantenziekten.

wolluis schadebeeld
W
olluis bestrijden

Effectief bestrijden van wolluizen kan het beste door het inzetten van hun natuurlijke vijand, de roofkever. De Cryptolaemus montrouzieri is een lieveheersbeestje (roofkever) en een uitstekende bestrijder van wolluishaarden. Zowel de larven als de volwassen roofkevers voeden zich met vele soorten wolluizen in alle stadia en ontwikkelen zich het beste als er sprake is van veel wolluis. Het vrouwtje legt haar eieren één voor één tussen de wolluizen in. De eieren komen na ongeveer 5 dagen uit en de geboren larven eten wel 30 wolluizen per dag. Larven kunnen zowel citruswolluis, langstaartwolluis als wollige dopluis eten. Tijdens zijn gehele leven consumeert een roofkever meer dan 300 wolluizen. Doordat deze roofkever net als alle lieveheersbeestjes kan vliegen bestaat er een kans dat ze wegvliegen. Het inzetten van deze natuurlijke vijand is dan ook vooral effectief in een afgesloten ruimte zoals een kas. In een open tuin zal het minder effectief zijn.

Daarnaast is het ook mogelijk om wolluis aan te pakken door het spuiten van insecticiden. Een methode die wij niet adviseren aangezien de natuurlijke balans in gevaar wordt gebracht. Niet alleen de schadelijke insecten worden gedood maar ook diverse nuttige insecten zoals bijen, spinnen, lieveheersbeestjes en gaasvliegen. Bovendien kunnen de pesticiden via (besproeid) voedsel in ons lichaam terecht komen. Daarbij komt dat wolluizen resistent kunnen worden voor (chemische) bestrijdingsmiddelen met als gevolg dat u uw planten bespuit met een duur middel zonder enig effect. Ook werken de meeste insecticiden niet op eieren waardoor een langdurige inzet noodzakelijk is voor een totale bestrijding.

Als laatste zijn er diverse huis-tuin-en-keuken oplossingen die effectief zijn als bestrijder. Een mengsel van water met bijvoorbeeld spiritus of een alcoholoplossing kan gebruikt worden als middel om ed wolluis te bestrijden. Dit is een tijdrovend klusje aangezien het dagelijks herhaald moet worden en de wolluizen 1 voor 1 bestreden moeten worden.

Bestrijding Wolluis
23,5054,00 Incl. BTW

Wij maken gebruik van cookies op deze website

U kunt de cookies accepteren of afwijzen door op accepteren of afwijzen te klikken.